Przemiana fazowa  

W przyrodzie wyróżnia się trzy stany skupienia materii: ciekły, stały i gazowy. Podział ten został ustalony już w XVII wieku i opiera się na własnościach, jakie posiadają substancje będące w danym stanie. Stan ciekły oznacza, że można łatwo zmienić kształt substancji, ale bez zmiany objętości, a stanie stałym mówi się wtedy, gdy ciężko zmienić zarówno kształt, jak i objętość, zaś stan gazowy charakteryzuje się tym, że substancja zajmuje całą dostępną przestrzeń i łatwo zmienić jej kształt oraz objętość. Bardziej precyzyjnym określeniem struktury danego ciała jest pojęcie fazy materii. Według tej definicji, własności ciał uzależnione są od układu cząsteczek. Zatem nawet wtedy, gdy według ogólnej definicji ciało jest w stanie ciekłym, jego struktura cząsteczkowa może się różnić, a sposób ułożenia cząsteczek nazywany jest fazą materii. Zmiana fazy materii może zajść wskutek dostarczenia lub odebrania energii, ale są także takie przemiany fazowe, w których nie dochodzi do zmiany wartości energii. Zmianą fazy materii, gdzie nie obserwuje się zmiany stanu skupienia, są przemiany alotropowe. Przykładem jest węgiel, który może mieć postać grafitu bądź diamentu – w obu przypadkach pierwiastek ten jest w stanie stałym, ale jego struktura cząsteczkowa jest zupełnie inna. Przemiany fazowe wiążące się ze zmianą stanu skupienia to parowanie (ciecz-gaz), skraplanie (gaz-ciecz), krystalizacja (ciecz-stan stały), topnienie (stan stały-ciecz), sublimacja (stan stały-gaz) i resublimacja (gaz-stan stały). Jednak aby niektóre przemiany fazowe mogły dojść do skutku, konieczne jest spełnienie określonych warunków, a ich wyznaczanie określa punkt krytyczny. Jest to taki moment procesu fizykochemicznego, w którym nie da się rozróżnić stanów skupienia. Kiedy zaś substancja występuje w trzech stanach skupienia oznacza to, że osiągnęła punkt potrójny.

Copyright © www.easy-graft.pl. All Rights Reserved.