Reakcje chemiczne  

Reakcją chemiczną nazywa się każdy proces, który prowadzi do powstania nowych substancji posiadających inne właściwości fizyczne i chemiczne niż substancje, które posłużyły do ich stworzenia. Efekt finalny reakcji chemicznej nazywany jest produktem, natomiast wszystkie składniki, które biorą udział w tym procesie noszą miano substratów. Podstawowe reakcje chemiczne to synteza (łączenie składników w celu uzyskania jednego produktu) oraz analiza (rozkładanie jednego substratu na kilka produktów). Wyróżnia się także reakcję wymiany, polegającą na wymianie pierwiastków między substratami – efektem tej reakcji może być wyparcie mniej aktywnego pierwiastka wchodzącego w skład związku chemicznego i przekazanie go drugiemu substratowi albo utworzenie dwóch nowych związków chemicznych. Reakcją odwracalną nazywa się taki rodzaj reakcji, który umożliwia przeprowadzenie całego procesu chemicznego w obie strony. W praktyce większość reakcji chemicznych jest odwracalna, z wyjątkiem tych, w których wydajność jest bliska stu procent. Natomiast kiedy przy użyciu tych samych substratów można uzyskać różne produkty, mamy do czynienia z reakcjami równoległymi. W takich procesie zachodzi jednocześnie reakcja główna oraz reakcja uboczna. Wśród reakcji złożonych wyróżnia się reakcje sprzężone i reakcje łańcuchowe. Ten pierwszy typ reakcji zachodzi wtedy, gdy w układzie dwóch reakcji wystąpienie pierwszej uzależnione jest od wystąpienia drugiej reakcji elementarnej. Z kolei reakcja łańcuchowa to szereg następujących po sobie procesów, których zainicjowanie zależy od przebiegu poprzedniej reakcji. Zatem produkt jednego procesu chemicznego jest zarazem substratem kolejnej reakcji. Szczególnym przypadkiem reakcji łańcuchowej jest reakcja jądrowa. Wywołuje ją bombardowanie neutronami ciężkich jąder atomowych, które po rozszczepieniu oddziałują na nowo powstałe pierwiastki.

Przemiana fazowa  

W przyrodzie wyróżnia się trzy stany skupienia materii: ciekły, stały i gazowy. Podział ten został ustalony już w XVII wieku i opiera się na własnościach, jakie posiadają substancje będące w danym stanie. Stan ciekły oznacza, że można łatwo zmienić kształt substancji, ale bez zmiany objętości, a stanie stałym mówi się wtedy, gdy ciężko zmienić zarówno kształt, jak i objętość, zaś stan gazowy charakteryzuje się tym, że substancja zajmuje całą dostępną przestrzeń i łatwo zmienić jej kształt oraz objętość. Bardziej precyzyjnym określeniem struktury danego ciała jest pojęcie fazy materii. Według tej definicji, własności ciał uzależnione są od układu cząsteczek. Zatem nawet wtedy, gdy według ogólnej definicji ciało jest w stanie ciekłym, jego struktura cząsteczkowa może się różnić, a sposób ułożenia cząsteczek nazywany jest fazą materii. Zmiana fazy materii może zajść wskutek dostarczenia lub odebrania energii, ale są także takie przemiany fazowe, w których nie dochodzi do zmiany wartości energii. Zmianą fazy materii, gdzie nie obserwuje się zmiany stanu skupienia, są przemiany alotropowe. Przykładem jest węgiel, który może mieć postać grafitu bądź diamentu – w obu przypadkach pierwiastek ten jest w stanie stałym, ale jego struktura cząsteczkowa jest zupełnie inna. Przemiany fazowe wiążące się ze zmianą stanu skupienia to parowanie (ciecz-gaz), skraplanie (gaz-ciecz), krystalizacja (ciecz-stan stały), topnienie (stan stały-ciecz), sublimacja (stan stały-gaz) i resublimacja (gaz-stan stały). Jednak aby niektóre przemiany fazowe mogły dojść do skutku, konieczne jest spełnienie określonych warunków, a ich wyznaczanie określa punkt krytyczny. Jest to taki moment procesu fizykochemicznego, w którym nie da się rozróżnić stanów skupienia. Kiedy zaś substancja występuje w trzech stanach skupienia oznacza to, że osiągnęła punkt potrójny.

Polimery  

Polimery to rodzaj wielkich cząsteczek złożonych z bardzo dużej ilości monomerów, czyli małych cząsteczek o jednakowej budowie. W polimerze znajdują się co najmniej dwie (a zwykle znacznie więcej) takie same grupy atomów. Liczba merów określana jest stopniem polimeryzacji, a długość łańcucha cząsteczki decyduje o właściwościach polimeru. Polimeryzacja to nic innego jak połączenie pewnej ilości jednakowych cząsteczek. Proces polimeryzacji prowadzi do tego, że substancja końcowa charakteryzuje się zupełnie innymi właściwościami fizycznymi i chemicznymi niż substancje, które zostały użyte w tym procesie. Naturalne polimery to na przykład kwasy nukleinowe albo skrobia, ale wiele technologii zajmuje się tworzeniem sztucznych polimerów, chociażby nylonu, kauczuku, polistyrenu, polietylenu, polipropylenu. Polimery otrzymywane sztucznie często określa się mianem sztucznych tworzyw albo plastyków. Finalny produkt nie zależy tylko od rodzaju użytych do produkcji substratów, ponieważ z tych samych składników można uzyskać zupełnie różne tworzywa. Ważny jest także sam proces łączenia merów, dlatego inaczej będzie wyglądał materiał o strukturze polimeru w kształcie długiego łańcucha, a inaczej gdy cząsteczki będą miały postać sieci, mimo że ilość użytych merów w obu przypadkach będzie taka sama. Polimery zbudowane z różnego rodzaju merów to kopolimery. W kopolimerach konkretne grupy atomów mogą być ustawione losowo albo według pewnego schematu, na przykład naprzemiennie lub blokowo. Sposób ustawienia merów oczywiście wpływa na końcowe właściwości substancji. Kopolimery przeważnie mają lepsze własności mechaniczne od zwykłych polimerów, ale wybór cząsteczek zależy także od tego, jakie funkcje będzie spełniał wyprodukowany materiał. Na koniec polimery poddawane są dodatkowej obróbce poprawiającej ich właściwości.

Czyszczenie kanap Warszawa

poprzednia     1 [2] 3 4     następna
Copyright © www.easy-graft.pl. All Rights Reserved.