Archiwum dla daty: 29-03-2012

Biogaz  

Biogaz uzyskuje się z przeróbki biomasy. Jest to substancja złożona z metanu i dwutlenku węgla, z niewielką domieszką siarkowodoru, tlenu, azotu, wodoru i związków pochodzących z fermentacji. Biogaz powstaje w wyniku beztlenowej fermentacji odpadów organicznych. Związki organiczne są rozkładane przez drobnoustroje na proste związki, a cały proces może się odbywać tylko w specjalnie do tego celu przystosowanych instalacjach energetycznych. Dzięki fermentacji aż 60 procent biomasy może zostać przekształcone w biogaz. Do celów energetycznych nadaje się biogaz zawierający co najmniej 40 procent metanu. Biogaz często jest nazywany gazem wysypiskowym, ponieważ to właśnie wysypiska śmieci są głównym miejscem, w którym można wyprodukować biogaz. Odpady komunalne samoistnie ulegają procesowi biodegradacji, a statystycznie z jednej tony odpadów można uzyskać około 200 metrów sześciennych biogazu, w zależności od rodzaju śmieci (nie wszystkie odpady komunalne rozkładają się całkowicie). Instalacje wykorzystujące gaz wysypiskowy nie należą do szczególnie często spotykanych – w Polsce takich instalacji jest zaledwie kilkanaście, mimo że składowisk odpadów jest kilkudziesięciokrotnie więcej. Oprócz wysypisk śmieci, źródłem biogazu są oczyszczalnie ścieków. Tutaj potencjał energetyczny jest nawet większy niż w przypadku składowisk odpadków stałych. Największą wydajność mają oczyszczalnie biologiczne. Dzięki produkcji biogazu ze ścieków oczyszczalnie mogą w dużym stopniu zaspokoić własne potrzeby energetyczne. Biogazy produkuje się także w dużych gospodarstwach hodowlanych z odchodów zwierzęcych. Aby jednak taka produkcja biogazu rolniczego miała sens, w gospodarstwie musi się znajdować bardzo duża liczba zwierząt. Dużym plusem biogazu jest ograniczenie emisji gazów cieplarnianych oraz redukcja zanieczyszczeń odprowadzanych do ziemi i wód gruntowych.

Procesy termodynamiczne  

Dodano: 29-03-2012, Tagowanie:

Zgodnie z I zasadą termodynamiki nie ma możliwości aby w przyrodzie zaszedł taki proces, w którym zmiana energii wewnętrznej nie byłaby równa sumie algebraicznej energii wymienionych z otoczeniem układu. Procesy zachodzące samorzutnie odbywają się tylko do tego momentu, w którym cały układ znajdzie się w stanie równowagi, co oznacza także, że entropia układu osiągnęła swoją maksymalną wielkość. Po osiągnięciu stanu równowagi zainicjowanie kolejnych procesów fizycznych możliwe jest dopiero wtedy, gdy układowi zostanie dostarczona energia z zewnątrz. Taka możliwość określana jest pojęciem prawdopodobieństwa termodynamicznego – definiuje ono liczbę stanów mikroskopowych, które są potrzebne do tego, aby układ osiągnął dany stan makroskopowy. Zjawiska makroskopowe związane są z bardzo dużą ilością cząsteczek, które poruszają się ruchem jednostajnym albo drgają, co z kolei oznacza, że dużo większe jest prawdopodobieństwo wystąpienie stanu nieuporządkowanego niż uporządkowanego. Innymi słowy, w procesach samorzutnych entropia (wielkość będąca miarą nieuporządkowania układu) zawsze rośnie, a zjawiska fizyczne zawsze dążą do tego, by osiągnąć stan bardziej prawdopodobny. Kiedy entropia danego układu wzrasta, jednocześnie maleją wszystkie bodźce, które zainicjowały te przemiany, przy czym wielkość entropii, będącej funkcją stanu, zależy wyłącznie od stanu początkowego i końcowego układu i nie ma żadnego związku z tym, jak wyglądała droga tych przemian fizycznych. Podczas procesów termodynamicznych maleje także energia, która była wykorzystywana podczas przemian fizycznych, choć całkowita energia układu pozostaje niezmienna. W przyrodzie procesy samorzutne są zawsze nieodwracalne i nie da się ich cofnąć tak, aby nie doszło do żadnych zmian w otoczeniu, ponieważ energia i materia zawsze dążą do stanu większego chaosu.

System jednostek  

Dodano: 29-03-2012, Tagowanie:

Podstawowe jednostki związane z mechaniką to metr, kilogram i sekunda, a w niektórych przypadkach także kelwin. Za ich pomocą można przedstawić wszystkie inne bardziej złożone jednostki, na przykład niuton, wat, paskal czy dżul. Jednostki podstawowe są określone przez układ SI, nazywany także systemem metrycznym, który został przyjęty przez zdecydowaną większość państw na świecie (wyjątkiem są na przykład Stany Zjednoczone). Wzorce definiujące wartość danej jednostki podstawowej zostały zatwierdzone przez Generalną Konferencję Miar, a niektóre z jednostek, jak chociażby sekunda, z czasem zostały określone na nowo według innych definicji. Wzorzec jednego kilograma znajduje się obecnie w Międzynarodowym Biurze Miar i Wag w Sèvres niedaleko Paryża – jest to walec z platyny i irydu o wysokości i średnicy podstawy równej 39 milimetrów. Do lat 60-tych ubiegłego wieku wzorcem jednego metra był pręt z platyny i irydu wykonany na podstawie pomiarów geograficznych, ale dzisiaj podstawowa jednostka miary określana jest jako odległość, którą pokonuje światło w próżni w czasie 1/299 792 458 s. Do każdej jednostki podstawowej można dodać przedrostek, który oznacza określoną wielokrotność albo podwielokrotność. Przedrostki SI to po prostu mnożniki dziesiętne i podobnie jak same jednostki, również zostały zdefiniowane na Generalnej Konferencji Miar. Układ SI został ostatecznie zatwierdzony w 1960 roku, ale jego początki sięgają końca XVIII wieku. Do tej pory jednostki miar były całkowicie dowolne, z wyjątkiem jednostek czasu, które ujednolicono już w starożytności. Po zakończeniu rewolucji Francja rozpoczęła reformę miar i wag próbując ustalić jednakowe standardy pomiarowe dla wszystkich regionów kraju. System metryczny dotarł do innych państw dzięki podbojom Napoleona, chociaż przez wiele lat w zasadzie tylko naukowcy korzystali z nowych jednostek.

Tematy

    Polecane

    Kontakt

    Copyright © www.easy-graft.pl. All Rights Reserved.