Elektrownie wodne  

Jednym z popularniejszych źródeł czystej energii jest siła spadku wód. Energia wody jest praktycznie niewyczerpalna, ponieważ jej zasoby energetyczne znikają dopiero w momencie, gdy rzeka wysycha. Oczywiście, nie każda rzeka nadaje się do tego, by wybudować przy niej elektrownię wodną. Aby taka inwestycja stała się opłacalna, energia wytworzona przez płynącą wodę musi być odpowiednio duża. Najwięcej energii wytarza się w miejscu dużego spadku wody, dlatego elektrownie wodne buduje się w miejscach, gdzie rzeka spływa ostro w dół, ewentualnie buduje się sztuczne spadki aby zapewnić wystarczająco dużą wysokość między dwoma poziomami rzeki. Elektrownia wodna składa się z dwóch zbiorników, górnego i dolnego. Spadające w dół ogromne masy wody wprawiają w ruch turbiny, które obracając się wytwarzają energię przechwytywaną przez generator. W generatorze powstaje prąd i energia trafia do linii przesyłowych, a na końcu do indywidualnych użytkowników. Pierwowzorami elektrowni wodnych były młyny – koło obracało się pod naporem spływającej w dół wody, dzięki czemu urządzenia młyńskie mogły pracować. Elektrownie szczytowo-pompowe gromadzą duże ilości wody w górnym zbiorniku, po czym spuszczają ją w dół w momencie największego zapotrzebowania na energię. Nadwyżka prądu wykorzystywana jest do tego, aby z powrotem przepompować wodę z dolnego zbiornika do górnego, a proces ten odbywa się w nocy, gdy zapotrzebowanie na prąd znacznie spada. Najlepsze warunki geograficzne do budowania elektrowni wodnych panują w Azji, Ameryce Południowej i Afryce, jednak koszty wybudowania elektrowni wodnej są tak wysokie, że biedniejsze kraje nie są w stanie wykorzystać naturalnego ukształtowania terenu do pozyskiwania energii. Elektrownie wodne, mimo że korzystają z odnawialnych źródeł energii, bardzo mocno ingerują w środowisko naturalne.

Energia geotermalna  

Energia geotermalna to energia zgromadzona we wnętrzu Ziemi, a dokładniej w gruntach, podziemnych ciekach wodnych oraz w skałach. Energia geotermalna produkuje się na okrągło, dlatego zaliczana jest do odnawialnych źródeł energii. Największe ilości skumulowanego w ziemi ciepła można zaobserwować na terenach aktywnych sejsmicznie i wulkanicznie, ponieważ woda spływająca do gruntów ogrzewana jest bardzo gorącymi skupiskami magmy. Właśnie dlatego energię geotermalną wykorzystuje się na dużą skalę w Islandii, pełnej czynnych wulkanów, gejzerów i gorących źródeł. Woda geotermiczna może przekazywać swoją energię w obiegu zamkniętym, czyli oddając swoje ciepło chłodnej wodzie płynącej w instalacjach, albo w obiegu bezpośrednim, gdzie gorąca woda z podziemnych źródeł doprowadzana jest do miejsca przeznaczenia. Ponieważ temperatura wody termalnej wzrasta wraz z głębokością gruntu, najwydajniejsze są instalacje oparte na bardzo głębokich odwiertach. Nie przekraczają one jednak pewnych wartości, ponieważ zbyt inwazyjne odwierty kosztują więcej niż zdobyta w ten sposób energia, co czyni taką instalację kompletnie nieopłacalną. Obok otworu, z którego czerpie się gorącą wodę, buduje się drugi otwór, przez który wykorzystana woda zostaje z powrotem odprowadzona w głąb ziemi. Najwięcej problemów przy wydobywaniu wody geotermalnej sprawia jej wysokie zasolenie, ponieważ utrudnia to pracę całej instalacji i wymaga częstych konserwacji poszczególnych elementów konstrukcji geotermicznej. Energia geotermalna służy głównie do ogrzewania pomieszczeń mieszkalnych. Jedynie bardzo gorące źródła są w stanie produkować znaczne ilości energii elektrycznej. Sporym minusem energii geotermalnej jest emisja trujących gazów i zanieczyszczanie wód głębinowych, zatem elektrownie geotermiczne nie są szczególni ekologicznym rozwiązaniem.

Biomasa  

Biomasa jako odnawialne źródło energii może być wykorzystywana zarówno w pojedynczych gospodarstwach domowych, jak i na skalę przemysłową. Biomasa jest jednym z największych źródeł naturalnej energii, jednak tylko jej część jest wykorzystywana do produkcji ciepła i prądu elektrycznego. Pod pojęciem biomasy rozumie się wszystkie substancje pochodzenia roślinnego albo zwierzęcego, które samoistnie ulegają biodegradacji. Może to być drewno, słoma, rośliny, odpady rolnicze i niektóre pozostałości przemysłowe. Choć na biomasę składają się głównie odpady, to niektóre rośliny sadzi się specjalnie z myślą o wykorzystywaniu ich do produkcji energii. Do takich „energetycznych” roślin zalicza się między innymi trzcinę pospolitą i wierzbę wiciową, które nie wymagają szczególnie wysokich warunków glebowych, a ich roczny przyrost jest bardzo duży. Największą wartość ma biomasa sucha i mocno zagęszczona. W tym celu dla poprawy wydajności energetycznej biomasę uszlachetnia się poprzez dodatkowe suszenie, mielenie oraz prasowanie. Biomasą w stanie ciekłym są biopaliwa, produkowane z roślin o dużej zawartości cukrów albo substancji oleistych. Biopaliwa można uzyskać na przykład z trzciny cukrowej, kukurydzy i oleju rzepakowego. Biopaliwa stosowane są do napędu silników samochodowych, choć nie każda konstrukcja benzynowa potrafi pracować na biopaliwie. Emisja dwutlenku węgla podczas spalania biopaliwa jest w przybliżeniu równa ilości CO2, którą podczas fotosyntezy pochłoną rosnące rośliny, ale według niektórych obliczeń ten bilans energetyczny wcale nie przemawia na korzyść naturalnych źródeł energii. Kontrowersyjne jest także zastępowanie terenów zielonych uprawami roślin wykorzystywanych do produkcji biopaliw. Pod względem ekologicznym produkcja biopaliw sprawdza się tylko przy racjonalnym gospodarowaniu zasobami roślinnymi.


poprzednia     1 2 [3] 4     następna
Copyright © www.easy-graft.pl. All Rights Reserved.