Próżnia  

Dodano: 01-04-2012, Tagowanie:

Próżnia zdefiniowana przez mechanikę klasyczną oznacza obszar, na terenie którego nie znajdują się żadne płyny ani ciała oddziałujące na pozostałe obiekty. W mechanice kwantowej próżnią określa się stan, w którym stan energii jest możliwie najniższy, choć wartość ta nie musi być równa zeru. W technice próżnia jest stanem wysokiego rozrzedzenia gazu, jednak nie ma jednej uniwersalnej granicy, po przekroczeniu której można mówić, że w naczyniu została wytworzona próżnia. Zazwyczaj granicą tą jest wartość średniej drogi swobodnej molekuł gazu – jeśli będzie ona zbliżona do rozmiarów naczynia, w którym znajduje się gaz, można mówić o stanie próżni. W próżni wysokiej średnie drogi swobodne cząstek są znacznie większe niż w próżni średniej i niskiej, a w próżni doskonałej średnia droga swobodna cząsteczki dąży do nieskończoności. Oznacza to także, że jakość próżni zależy również od rozmiarów naczynia, którym znajduje się gaz. W rzeczywistości próżnia nigdy nie jest idealnie czysta i zawsze można w niej znaleźć mniej lub więcej cząsteczek substancji, które służyły do pompowania gazu. Poziom próżni można też stwierdzić mierząc ciśnienie gazu w naczyniu i porównując je z ciśnieniem atmosferycznym. W technice do uzyskania próżni stosuje się pompy próżniowe. Próżnię o wartości 10-3 Pa można uzyskać za pomocą pomp tłokowych, strumieniowych i rotacyjnych, natomiast próżnia wysoka wytwarzana jest w pompach dyfuzyjnych i jonowych. Próżnia wykorzystywana jest w procesach suszenia i impregnacji oraz jako warstwa izolacyjna przy temperaturach kriogenicznych. Dzięki temu, że próżnia gwarantuje przebieg procesów niemal całkowicie niezakłóconych obecnością materii, stan ten wykorzystywany jest w urządzeniach elektronowych (mikroskopy, lampy), plazmowych, termonuklearnych, w akceleratorach i lampach rentgenowskich.

Mechanika nieba  

Dodano: 01-04-2012, Tagowanie:

Mechanika nieba zajmuje się badaniem ruchu ciał niebieskich i wzajemnymi oddziaływaniami między nimi. Na początku obiektem badań mechaniki nieba były tylko planety, jednak z czasem dołączyły do nich także całe galaktyki, układy gwiazd i obiekty umieszczone w kosmosie przez człowieka (na przykład satelity). Przy obserwowaniu ciał niebieskich rozpatruje się przeważnie duże odległości i względnie małe rozmiary ciał w porównaniu do odległości. Mechanika nieba wykorzystuje przede wszystkim równania mechaniki klasycznej, ale niektóre zagadnienia rozwiązywane są przy pomocy mechaniki relatywistycznej. Mechanikę nieba można także uznać jako szczególny przypadek problemu n ciał. Zagadnienie to polega na wyznaczaniu toru ruchów wszystkich ciał, które tworzą dany układ. Ciała te mają swoje masy, prędkości i położenia początkowe, a między wszystkimi ciałami dochodzi do wzajemnych oddziaływań. Właśnie te oddziaływania powodują zaburzenia toru ruchu poszczególnych ciał niebieskich, a znając ich przebieg można przewidzieć, jak dane ciało niebieskie zachowa się w przyszłości, trafiając w zakres oddziaływań innych obiektów. Mechanika nieba jest także w stanie określić istnienie ciał niebieskich, których nie można zobaczyć, właśnie na podstawie zaburzeń wywołanych przez wzajemne oddziaływania innych ciał – w ten sposób dochodziło do odkrycia niektórych nowych planet. Mechaniką nieba zajmowano się już w starożytności, ale dopiero Newton zdefiniował siły panujące we wszechświecie, dowodząc jednocześnie, że odkryte wcześniej prawa Keplera w rzeczywistości są konsekwencją prawa powszechnego ciążenia. Na podstawie teorii sformułowanych przez Newtona Edmond Halley trafnie przewidział powrót zaobserwowanej wcześniej komety, a w XVIII wieku podstawą do obliczeń została w miejsce geometrii analiza matematyczna.

Rodzaje oddziaływań  

Dodano: 03-04-2012, Tagowanie:

Wśród rodzajów oddziaływań, jakim poddawane są różne cząstki i obiekty, wyróżnia się cztery podstawowe: grawitacyjne, elektromagnetyczne, silne oraz słabe. Za przenoszenie oddziaływań odpowiadają cząstki zwane bozonami, które charakteryzują się spinem całkowitym. Oddziaływania grawitacyjne zachodzą między wszystkimi obiektami, które posiadają swoją masę, co zostało zdefiniowane newtonowskim prawem powszechnego ciążenia. W uproszczeniu można powiedzieć, że oddziaływania grawitacyjne polegają na „przyciąganiu” ciał, nie zaobserwowano bowiem do tej pory takiego zjawiska jak odpychanie grawitacyjne. Oddziaływanie grawitacyjne jest bardzo słabe i rozpatruje się je w zasadzie tylko przy opisywaniu ciał posiadających dużą masę, natomiast pomija przy badaniu cząstek elementarnych. W teorii za przenoszenie oddziaływań grawitacyjnych odpowiada grawiton, aczkolwiek nie ma dowodu na to, że taka cząstka istnieje naprawdę. Oddziaływania elektromagnetyczne pojawiają się między cząstkami posiadającymi ładunki dodatnie i ujemne. W zależności od bieguna, cząstki albo się przyciągają, albo odpychają. Oddziaływania elektromagnetyczne odgrywają bardzo ważną rolę w zjawiskach elektromagnetycznych i reakcjach chemicznych, ponadto odpowiadają za strukturę atomową. Do XIX wieku elektryczność i magnetyzm traktowano jako różne zjawiska i dopiero Maxwell wskazał, że są to tylko różne formy tych samych sił. Oddziaływania elektromagnetyczne przenoszone są przez fotony. Jeszcze większe od elektromagnetyzmu są oddziaływania silne, ale zachodzą one wyłącznie między bardzo małymi odległościami. Oddziaływania silne są cechą kwarków, antykwarków i gluonów oraz odpowiadają za trwałość jądra atomu. Oddziaływanie słabe zachodzi na bardzo małych odległościach i dotyczy wszystkich cząstek elementarnych oprócz fotonów.


poprzednia     1 [2] 3 4     następna
Copyright © www.easy-graft.pl. All Rights Reserved.