Archiwum tagu: chirurgia

Co to jest elektromiografia  

Elektromiografia, w skrócie EMG, to badanie polegające na mierzeniu czynności elektrycznych zachodzących w mięśniach. EMG wykorzystuje fakt, że mięśnie człowieka kurczą się pod wpływem impulsu elektrycznego, a siła tego skurczu pozwala określić rodzaj schorzenia. Zapis EMG wskazuje stopień uszkodzenia nerwów i mięśni, pokazuje także, czy uszkodzonej tkance udało się w jakimkolwiek zakresie odbudować zniszczoną strukturę. Elektromiografię wykorzystują najczęściej reumatolodzy, ortopedzi i rehabilitanci, którzy w ten sposób mogą stwierdzić, czy obserwowane objawy chorobowe są wynikiem uszkodzenia mięśni czy układu nerwowego.Jak dokładnie przebiega badanie EMG? Wybrany mięsień jest drażniony impulsem elektrycznym, co powoduje przepływ jonów sodu i potasu znajdujących się w komórce. Jeśli jony są rozmieszczone nieregularnie, w komórce mięśniowej następuje zjawisko polaryzacji ładunku elektrycznego – część jonów kumuluje się wewnątrz komórki mięśniowej, a część w obrębie błony komórkowej. Potencjał polaryzacji zmienia się w zależności od tego, jakie czynności wykonuje mięsień. W stanie spoczynku w zdrowych mięśniach nie dochodzi do żadnych reakcji elektrycznych, natomiast przy bardzo dużym wysiłku fizycznym potencjałów różnych jednostek ruchowych jest tak dużo, że nie da się na zapisie rozróżnić poszczególnych wartości.Elektrody badające czynności elektryczne mięśni umieszcza się albo na skórze pokrywającej mięsień (elektrody powierzchniowe), albo wbija się bezpośrednio w tkankę mięśniową (elektrody igłowe). Przed rozpoczęciem elektromiografii konieczne jest ustalenie maksymalnej wartości siły skurczu dla badanej osoby, trzeba też trafnie wytypować mięśnie, które odpowiadają za konkretne schorzenia. W trakcie badania bardzo ważna jest także współpraca ze strony pacjenta, który powinien reagować w określony sposób na otrzymane impulsy elektryczne.

Elektroencefalografia  

EEG, czyli elektroencefalografia, to badanie medyczne, którego celem jest rejestrowanie czynności elektrycznych zachodzących w mózgu człowieka. Aparatura encefalograficzna jest w stanie wychwycić nawet bardzo niewielkie napięcia, rzędu kilku mikrowoltów. Sygnały te są potem wielokrotnie wzmacniane, a aktywność mózgu widoczna jest na ekranie komputera w postaci wykresów falowych. Całkowicie płaski zapis EEG oznacza śmierć pacjenta, nawet jeśli inne narządy wewnętrzne jeszcze pracują.Przy standardowym badaniu EEG na głowie pacjenta rozmieszcza się około 20 elektrod pomiarowych, natomiast podczas operacji na otwartym mózgu elektrody przykłada się bezpośrednio na kory mózgowej. Każda para elektrod odpowiada za rejestrowanie innego rodzaju aktywności mózgu. U zdrowego, dorosłego człowieka, który znajduje się w stanie relaksu, najbardziej aktywne powinny być fale alfa o częstotliwości w granicach 8-13 Hz. W momencie pobudzenia uaktywniają się fale beta, o częstotliwości 14 do 24 Hz. Podczas snu dominujące są fale delta, jednak ich obecność już po przebudzeniu oznacza stan chorobowy. Podobnie niepokojąca jest obecność fal theta o częstotliwości 4 do 7 Hz. Kolejnym sygnałem informującym o tym, że mózg nie funkcjonuje tak, jak powinien, są gwałtowne wzrosty i spadki napięć.Badanie EEG trwa około pół godziny, ale w niektórych przypadkach pacjent może być podłączony do aparatury przez znacznie dłuższy czas, na przykład podczas kilkugodzinnego snu. Zaburzenia pracy mózgu nie zawsze są widoczne podczas badania w stanie spoczynku. Do zaobserwowania zmian patologicznych konieczne jest wtedy stosowanie metod aktywacyjnych, na przykład hiperwentylacji albo obserwowania przez pacjenta bodźców świetlnych. EEG przeprowadza się najczęściej przy padaniu padaczki, nowotworów i różnego rodzaju urazów mózgu.

Biomechanika  

Biomechanika jest szczególną dziedziną mechaniki. Obszar jej działań obejmuje badanie mechanizmów ruchu organizmów żywych, w tym również człowieka. Biomechanika jest dziedziną interdyscyplinarną i oprócz klasycznej mechaniki uwzględnia również takie nauki jak biologia, medycyna, ergonomia czy fizjologia sportu. Ze względu na obszar badań biomechanikę dzieli się na cztery podstawowe działy: biomechanikę ogólną, inżynierską, medyczną i rehabilitacyjną oraz biomechanikę sportu.Biomechanika ogólna zajmuje się przede wszystkim metodyką badawczą, określaniem ogólnych technik pomiarowych, projektowaniem systemów komputerowych przetwarzających i analizujących dane biomechaniczne oraz konstruowaniem aparatury służącej do wykonywania odpowiednich pomiarów. Zadaniem biomechaniki inżynierskiej jest wykonywanie pomiarów, modelowanie ruchu organizmów żywych, badanie postawy człowieka i zwierząt, badanie właściwości mechanicznych mięśni, ścięgien i płynów biologicznych, opracowywanie układów mechanicznych współpracujących z naturalnym układem szkieletowo-mięśniowym. Biomechanika inżynierska bada także wpływ różnych czynników zewnętrznych (na przykład drgań) na sposób funkcjonowania żywego organizmu. Biomechanika medyczna i inżynieria rehabilitacyjna zajmuje się zagadnieniami neurofizjologicznymi. Dotyczą one zasad działania układu mięśniowo-stawowego, przepływu impulsów elektrycznych w mięśniach, nerwach i kościach oraz przepływu płynów biologicznych. Dzięki biomechanice medycznej można określać stopień zmian patologicznych układu ruchu, wpływ metod rehabilitacyjnych na organizm człowieka, możliwość eliminacji bólu oraz zastosowania implantów w miejsce uszkodzonych części ciała. Biomechanika sportu obejmuje modelowanie ruchu zawodników podczas wykonywania przeróżnych ćwiczeń oraz odpowiada za opracowywanie metod pozwalających zwiększyć efektywność sportowców w trakcie zawodów.

Biomateriały  

Jednym z najważniejszych obszarów działań medycyny jest zastępowanie uszkodzonych części ciała sztucznymi odpowiednikami. Przykładem takiego biomateriału jest chociażby endoproteza, implant stomatologiczny albo rozrusznik serca. Biomateriały muszą być całkowicie zgodne pod względem biologicznym z tkankami ludzkiego ciała, tak aby po ich umieszczeniu w organizmie nie dochodziło do żadnych reakcji wpływających na funkcjonowanie układu immunologicznego.Obecnie naukowcy pracują nad tym, aby udało się w warunkach laboratoryjnych wyhodować sztuczne narządy, co kompletnie zrewolucjonizowałoby dzisiejszą transplantologię. Do produkcji sztucznych narządów wykorzystywałoby się komórki pochodzące od pacjenta, co zmniejszałoby ryzyko odrzutu, tak jak ma to miejsce dzisiaj, gdy wszczepia się organy pochodzące od innych dawców. Maszyna do produkowania sztucznych organów przypomina w pewnym sensie zwykła drukarkę biurową – pobiera się niewielki fragment tkanki pacjenta, po czym biodrukarka zaczyna z pojedynczych „wydrukowanych” komórek tworzyć replikę narządu. Biodrukarki są już w stanie produkować arterie, które mogą być wykorzystywane przy wszczepianiu bajpasów, a za kilkanaście lat najprawdopodobniej uda się stworzyć tą techniką sztuczne, serce, nerki, wątrobę czy kości.Inne ważne zastosowanie biomateriałów to protezy ortopedyczne zastępujące amputowane kończyny. Póki co, najwięcej kłopotów sprawia odtworzenie stawów, tak aby nowa, sztuczna kończyna miała właściwą dynamikę i zakres ruchu. W zasadzie niemal wszystkie protezy ortopedyczne mają charakter tymczasowy, to znaczy, że nie są przytwierdzane do ciała na stałe, ale można je w każdym momencie odpiąć od kikuta i zastąpić nowymi. W przyszłości prawdopodobnie sztuczne kończyny będą mocowane na stałe, a ich pracą będą kierować impulsy elektryczne pochodzące z mózgu.

Polecane

Kontakt

Copyright © www.easy-graft.pl. All Rights Reserved.